veertien

Last modified date

Iedereen heeft een lievelingsnummer, dat van mij is 14.
Waarom? Toen ik als jeugdige volleybalspeelster naar de damesploeg mocht, kregen we de eer een eigen nummer te kiezen. Ik wou 4, ook al zo’n mooi getal. Al mijn hoop had ik er op gezet, maar helaas. ‘Ik ben ouder’ kreeg ik te horen van medespeelster die nummer 4 opeiste. (Dat ze het jaar nadien stopte met volleyen was dan ook het toppunt…)
Braaf als ik was, maar toch nog altijd wat koppig, nam ik dan maar 14.
En zie, de eerste match stond ik al op het veld te pronken met mijn nummer 14. Een jonge snotneus, meteen tot de basisploeg gebombardeerd. (die match in Marke herinner ik me dus nog altijd)
Jarenlang was ik dus ‘de nummer 14’ van Vlamvo en zo werd dit MIJN nummer. Mijn volleybalcarrière eindigde ik dan ook met MIJN nummer 14 op de borst.
(Bij mijn korte comeback van vorig jaar was 14 al ingenomen, geen wonder dat die comeback dus van korte duur was… 😉 )

Soit, ik draai rond de pot, want wat ik wou zeggen: vandaag brengt 14 me precies geen geluk.
De kinderen zijn 14 weken oud, en ik zit al enkele dagen opgescheept met een vervelend buikplaagje.
De kinderen (vooral Jasper) wenen héél veel en slapen overdag nauwelijks. Ze zijn echt enorm vermoeiend de voorbije dagen. Ze vullen merkbaar (lees als: ruikbaar) meer pampers en geven vaak over, waardoor ik vrees dat ze ook met buikpijn te kampen hebben.
Deze morgen werd ik op de koop toe uit bed gelicht door een ongeval voor de deur. (jaja, de 3de keer in een jaar tijd…)
Het buurmeisje van 7 werd van het zebrapad gereden! Het bruuske remmen, de ijzige kreet van de mama, de paniek van omstaanders, ik was op slag in opperste paniek en dacht al dat mijn moeder van de baan gereden werd. (die brengt me nog elke morgen trouw mijn boodschappen)
Dat ik in pyjamabroek met ouderwets bommaslaapkleed erop buiten stond,  was eventjes niet belangrijk. Het kleine meisje had het ‘geluk’ dat ze omver gereden werd door een jeep, waardoor ze onder de auto terecht kwam en niet de lucht in werd gekatapulteerd. Ze huilde ferm, de mama zag wit van schrik, en het kleine zusje wist ook niet wat hen overkwam.
Ik heb de indruk (laat me aub gelijk hebben), dat het allemaal nog meevalt… Hopelijk komen er in het ziekenhuis geen erge breuken aan het licht. Ik denk er in ieder geval al de hele morgen aan…

Je ziet… 14 is precies mijn getalleke niet vandaag  emo:fatty-confuse
Daarom ook wat foto’s van eerder deze week, heb vandaag geen zin in fotograferen… (het groene kussenovertrek zit trouwens in de was)

IMG_8388 IMG_8394 IMG_8383

2 Responses

  1. ja, omver gereden worden door nen auto 🙁 heb het vrijdag ook meegemaakt! Beetje blauwe plekken, nieuwe schoenen geschaafd 🙁 fiets kapot 🙁 maar kheb het overleefd :p wat het voornaamste is natuurlijk 🙂
    Valentijn was natuurlijk weer klaar om te lachen met mij, maar kneem dat er gerust bij 🙂 twas toch die andere haar fout! Kon er dus helemaal niets aan doen!

    we gaan dan keer kijken om van tweekend langs te komen hé! Wanneer passet voor jullie?
    xx

    • Wel, zaterdag gaan we ’s voormiddags naar de halve finales van jeugdvolley (er doen 2 ploegjes van vlamvo mee)
      Dan gingen we rond 14-15u stoppen in Gullegem… We blijven er wel niet om te eten want tzou een beetje te lange dag zijn voor de kindjes.
      Moest het dan passen voor jullie, ware het ideaal hé!
      In het ander geval, zondag zijn we nog vrij 🙂

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: