vandaag is geen leuke dag omdat… + update

Last modified date

Ik doe echt mijn best om zo positief mogelijk te blijven, maar ook mijn emmertje loopt soms eens over!Bad_Day
Vreemd genoeg altijd op de momenten waarop het lichamelijk allemaal uitstekend gaat met ons.

Ik lig hier nu al 4 weken, en gisteren gaf Gianni toe dat hij het ook wel moeilijk begint te krijgen. Elke dag alleen thuiskomen, een ritje  maken naar het Jan Yperman, thuiskomen en zorgen dat hij wat te eten tevoorschijn kan toveren. Jefke entertainen, alleen in een koud bed instappen, alleen wakker worden… Om het met zijn woorden te zeggen: ‘ik ben het meer of beu!’
Een LAT-relatie is duidelijk niet voor ons weggelegd…
“Vraag hem nog maar eens waarom je niet naar huis mag komen!’ Zei hij gisteren.
Heb ik dus gedaan deze morgen, en ik kreeg het zeer wetenschappelijke antwoord: ‘je hebt kinderen gewild’

Ja natuurlijk, en die willen we nog steeds, maar dat is nu niet iets waar ik me na 4 weken nog aan kan optrekken.
Een slechte lever, contracties, risico op vroeggeboorte, DAARMEE houdt iemand het hier vol… Niet met het in bed liggen en halve pilletjes nemen en het dagelijks moeten aanhoren: alles is uitstekend hé.
Morgen mag ik starten met halve pilletjes om de 3 uur ipv om de 2 uur. Dit wil automatisch zeggen dat ik hier dus nog minstens 3 dagen lig om het effect van die vermindering in de gaten te houden. Wat zal het daarna zijn? Nog afbouwen? Stoppen met pilletjes? Dat zou al een weekje bij zijn op de kalender…
Ik weet dat iedereen (de dokter nog het meest) het beste met ons voorheeft, maar ik heb toch het gevoel dat ze zich te weinig proberen in te leven in het menselijke perspectief.
Als je dan hoort dat er hier mensen nog vééééééééééél langer liggen, voel ik me toch wel eventjes schuldig voor mijn klaagzang, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat zij hier elke dag met een smile ontwaken.

We zetten alles zo enorm in het teken van de kinderen, dat we soms onszelf eens durven vergeten.
Elke dag is een dag gewonnen, een weekje in de buik is een weekje minder couveuse, hoe langer ik hier lig hoe groter de kans dat ze mee op de kamer mogen. De kindjes groeien perfect…
Allemaal leuke vooruitzichten toch…
Waarom lukt het me dan niet om opgewekt te ontwaken?

update:

Ik wil nog eens vermelden dat ik ECHT tevreden ben van mijn gynaecoloog hoor! Ik zou voor geen geld ter wereld willen wisselen… en ik ben zeker tevreden van alle lieve vroedvrouwen die mij proberen te troosten vandaag. (En die het wel aandurfden om hem te vragen WAAROM) Vroedvrouw is toch een job waar ik het afgelopen jaar al meermaals respect voor heb gekregen… Die mensen moeten toch ook héél veelzijdig zijn.

Blijkbaar heeft mijn kleine breakdown toch iets teweeg gebracht bij hem… ik mag vandaag al afbouwen.
Zoals ik al dacht is hij gewoon enorm met mij begaan na vorig jaar… Hij is bang dat ik te lang wacht om terug te komen naar hier.
En de realistische ik begrijpt dat 200% en kan daar enkel dankbaar om zijn.
Jammergenoeg is al meer dan één keer gebleken dat opkroppen mij geen heil brengt. Dan moet alles er eens uit…
Gianni voelt zich ook terug wat beter vandaag, dus dat is ook een boost voor mij!
Allé, het zonnetje schijnt door mijn rusthuisraampje, mijn emmertje is weer leeg en we kunnen al weer wat glimlachen.

2 Responses

  1. Maar messie toch… we hebben allemaal zo’n dagen hoor. Ik denk dat niemand het jou kwalijk neemt dat je ‘gevangenis’ je al eens begint tegen te steken. Ik vind dat het nog lang heeft geduurd want weet van mezelf dat ik het geen drie dagen zou uithouden zonder ferm lastig te worden. Een dikke ‘thumbs up’ dus voor jou en een staande ovatie voor Gianni, die toch al meer dan eens bewezen heeft dat hij door weer en wind zal gaan voor vrouw en kids (en tussendoor nog tijd vindt om vrienden te depaneren met faxproblemen – hij werkt vanavond terug, probleem is gelokaliseerd!!!). Elke dag gewonnen nu is een dag dat je eerder met de kleintjes naar huis mag gaan dus hou je daaraan vast hé. Dikke aanmoedigingsknuf xxx

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: