There’s no place like home…

Last modified date

Oh wat zou ik ook graag met mijn hieltjes klikken en weer thuis zitten!

kleine update na gisteren: de laatste monitorbeurt was SUPER!!!!! Geen enkele wee te zien!
Jammergenoeg wel wakker geworden om 4.00 met paar stevige harde buiken, maar die blijken ondertussen ook weer weggetrokken.
Ik las ondertussen (tjah wat doet een mens hier anders) een forum waarin heel wat mensen ervaringen deelden over vroeggeboortes op 29/30 weken.
Blijkt dat de kindjes 90% kans hebben op een volledig normaal leventje (na paar weekjes couveuse) en het grotendeel van die kinderen woog zelfs nog minder dan de onze 2,5 weken terug! Dat geeft toch wel courage, al voel ik me nog steeds niet in bevallingsmood… Ik ga er nog steeds van uit dat ik maandag weer vanuit mijn vertrouwde zetel mag bloggen. Ikzelf en de kindjes voelen nog niks voor een bevalling.

Voordelen van het ziekenhuis

-Je wordt er constant opgevolgd en je weet dat je nergens beter kan zijn als het moest ‘in gang schieten’
– Blijkbaar krijgen vroedvrouwen in hun opleiding ook cursus ‘slecht nieuws gesprek’ want ik word hier bedolven onder de complimentjes en positieve vibes.
– Ik heb gesprekspartners overdag 🙂
– Ik mag enkele keren per dag genieten van de hartslagjes van onze 2 kleintjes (die hier al gekend zijn om hun beweeglijkheid)
– Er is internet… zonder werd ik zot (ja nu al)

Nadelen van het ziekenhuis

-Het bed is VEEL te smal en te kort en de kussens zo plat als iets
– Het is hier veel te warm… 24°C en ik snap de werking van de thermostaat nog nie ten volste
– Het eten is naar mijn normen (oké ik ben zindelijk) niet zo lekker. Dus had ik gisterenavond al iets van thuis mee om te eten.  En ik ben SUPERblij dat ik deze week toch nog mijn lievelingskostje heb gegeten (hutsepot)
– Je moet er rondlopen met een infuusstaander (wat héél vervelend is bij toiletbezoekjes)
– Er flikkeren hier op mijn kamer 6 verschillende lichtjes aan alle kanten
– Het ontbijt is onmenselijk vroeg… Want nu ben ik het wel gewoon om op dit uur wakker te zijn (5.00) meestal haal ik dan nog wat uurtjes slaap in als Gianni het bedje verlaat
– Mijn 2 liefste schatten zijn thuis zonder mij…
– Er is niemand die mij ’s morgensvroeg als verrassing een warm kersenpitkussentje brengt
– Er is niemand die je ’s avonds een lekker koel glaasje fruitsap brengt met een lekkere versnapering (misschien goed voor de kilo’s)
– Er is niemand die ronkend op je schoot springt en je laat voelen dat je het beste baasje van de wereld bent. Oh wat mis ik mijn Jefke  🙁
– Je moet heel wat dingen afbellen die al geregeld waren. (zoals bezoek van de kraamhulpmevrouw)
– Je komt tot de conclusie dat je beter NOG vroeger begonnen was aan al het voorbereidingswerk, want het enige dat klaar is momenteel zijn de kaartjes. ( enveloppen en adressen niet meegerekend)
En opnieuw, als ik denk aan de reden van al deze miserie, dan kan ik maar positief uitkijken naar de toekomst.
Wat komt, zal komen! Of je hier nu constant ligt te panikeren of niet. En al vermoed je na bovenstaand lijstje dat ik hier helemaal pessimistisch lig, dan zit je goed fout. Het doet deugd om mijn ‘gal’ es te spuwen op papier, dat wel, maar hier bewonderen ze mijn positieve ingesteldheid. (zoals ik al zei, complimentjes genoeg hier)
Ik heb tenminste al eens mijn kamer op de materniteit mogen uittesten! wie kan dat zeggen  😎
Dat bedje staat er nu maar leegjes bij, maar binnen een week of 8 komt daar wel verandering in!

Doei!

1 Response

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: