The HULK

Last modified date

IMG_0588
Het is niet alle dagen rozengeur en maneschijn ten huize Jasper en Lieze. Ik zou u gemakkelijk op een dwaalspoor kunnen zetten en al hun uitspattingen voor mezelf houden. Dit is echter hun dagboek en ik wil dat onze Jasper later toch eens kan lezen wat hij me deze week aandeed!

Jasper is een aangename baby, die graag aandacht krijgt en toch wel meer weent dan zijn zusje. We vergeven het hem graag, als hij weer op zijn allerliefste manier ons een verhaaltje vertelt. ’s morgens kan hij al gemakkelijk een uurtje spelen met zijn kiekeboedorp. Een kreetje waarschuwt me wel als hij omviel, en terug wil zitten.

Deze week is er echter iets gebeurd. Onze jongen verandert elke dag, klokslag 15uur, in the hulk. Je haalt hem happy happy uit zijn bedje, hij vertelt zijn droompje terwijl we de trap naar beneden nemen, en dan…

Na het middagdutje is het fruitpaptime hier. Laat dit hun favoriete tijd van de dag zijn! Tenminste, dat was het! Mijn kleine lekkerbek maakt er al voor de 4de dag op rij een gevecht van. Hij komt boos, daagt mij uit en knijpt zijn lippen stijf op elkaar. Hij krijgt nochtans exact hetzelfde als de voorbije weken.

Vergis u niet, zijn pamper is hij niet aan het vullen!
(je begrijpt ook meteen waarom ik hem zo moet vastsnoeren, wil ik toch enkele lepeltjes in zijn mond krijgen)
Kan iemand mij geruststellen dat deze fase van voorbijgaande aard is? Ik twijfel namelijk sterk aan mijn opvoedkundige capaciteiten als ik mijn zoon zo tekeer zie gaan…

2 Responses

  1. Het gaat voorbij !!! Anaïs heeft ook zo’n periode gehad van vertikken van te eten, vooral patatjes dan. In het begin forceerde ik haar dan (zachtjes in haar wangen knijpen en dan ging de mond vanzelf over en dan hups lepeltje erin) Of als ze haar mond opendeed om te brullen snel er een lepel insteken. Uiteindelijk at ze het wel op zenne, maar met veel kabaal en drama erbij. Tot ik het mij niet meer aantrok, als ze niet wilde, dan at ze niet. Potje ging onverbiddelijk weg en ze kon wachten tot de volgende voeding (die ik dan wel vroeger durfde geven). Een tijdje later was de kuur over en nu eet ze (meestal 😉 ) heel flink. Vanmiddag heeft ze ook slecht gegeten, ze was moe en dan vertikt ze het van mee te werken tijdens het eten dus zonder eten dan maar bed in. Ze slaapt nog altijd trouwens, middagdutjes van 3,4 of 5 uur zijn hier geen uitzondering (en dan slaapt die ’s morgens nog uit ook hé 🙄 , duidelijk de slaapgenen van mama en papa geërfd 😆 )

    Wat ik ook eens heb geprobeerd was telkens als ze zo begon te kelen tijdens het eten haar gewoon omdraaien dat ze met haar gezicht naar de muur zat en niets interessants zag. Als ze dan stopte met brullen draaide ik haar terug om om verder te proberen en als ze terug begon draaide ik ze gewoon terug om. Werkte ook wel eigenlijk. Durf ik nu nog te doen, als ze echt kuren verkoopt, gewoon opzij zetten en negeren en nadien nog eens proberen.

    Dus troost u, dat zijn allemaal fases waar ze door moeten (en er komen er nog veel achter de deze :mrgreen: ).

  2. Onze super flinke – dat is toch een droombaby, hé! – meid heeft van vorige week woensdag tot maandag laatst niets willen eten. Jaja, niets. Geen fruitpap, geen groentepap, enkel melk. Maar we zijn goede ouders en gaven dus niets in de plaats.
    Maandag toch naar de dokter geweest omdat wij ongerust waren: nog steeds niets! Diagnose: het is haar kopje doen… Droevigheid… Ja, amai, wij zijn daar wel mee… Nog zo klein. Als ik eens langskom, breng ik zeker de videocamera mee om het te bekijken (geloof me vrij, als er zoiets bestaat als de vrouwelijke versie van de hulk, dan was dit het), anders zou je me maar met moeite geloven…

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: