Status quo

Last modified date

Als het even tegensteekt heb je 2 opties.
Je kiest ervoor om je te wentelen in je miserie en bekijkt alles negatief, of je accepteert het gewoon en kijkt straight ahead!
Ik kies terug voor het tweede, want met zelfbeklag kom je toch niet ver!

Gisterenavond kreeg ik om 22.00uur plots het verzoek me te begeven naar de leverspecialist. Ik kreeg een leverecho.
Best wel creepy om in een rolstoel door een leeg ziekenhuis gereden te worden! brrr
Dokterstaal is mij nog altijd niet zo duidelijk, maar ik kon eruit opmaken dat alles er relatief ok uitziet daarbinnen, maar dat die bloedwaarden vandaag in geen geval hoger mochten zijn. Die waren al op het randje van…
balanceIk vroeg natuurlijk: op het randje van wat? Op het randje van: we moeten iets van medicatie geven? Op het randje van: laat die krutjes maar komen? Een lastige vraag blijkbaar want het antwoord is hij me nog steeds verschuldigd!

Na wat tobben in bed viel ik gelukkig diep in slaap, maar schrok me een hoedje toen er plots aangeklopt werd met: ‘goeiemorgen’ HUH? Mijn inwendige klok zorgt er nu al 3 weken voor dat ik rond 7uur wakker word, dus dit klopte niet! En inderdaad, het was pas 6uur! Of ze een bloedstaaltje mochten afnemen. Ik heb eens slaperig geknikt en heb er eigenlijk niets van gevoeld.
‘Slaap maar nog wat’ en weg was ze. Allemaal héél lief, maar zo werk ik niet 🙂 Dan maar wat liggen dagdromen (zie volgend blogje)

Anderhalfuurtje later kwam de monitor binnengerold. Ik heb wat muziek opgezet en ben zelfs in slaap gevallen dat halfuur.
Helemaal relax dus, niks gevoeld, mooie muziek, het kon niet anders dan goed zijn zou je denken.
Misschien was mijn muziek niet kalm genoeg want de monitor was echt niet goed 😳  Ze hebben flink geshaked daarbinnen!
Niets aan te doen, en eigenlijk maakt het ook zoveel niet meer uit vandaag. Alles hangt af van mijn  bloedstaaltje.

Vers van de pers:
De waardes zijn niet verslechterd vandaag, en ik moet pilletjes afbouwen… een halfje afwisselen met een hele… dat wordt rekenwerk. In ieder geval, klinkt al wat positiever! Het woordje ‘huis’ gebruiken ze echter niet meer. Het is misschien maar beter zo. Wie weet krijg ik dan plots nog  het verlossende bericht dat ik  naar huis mag in de komende weken.  😎

1 Response

  1. Tine,
    Ik bewonder je positieve houding. Ik wens dat je heel binnenkort de gelukkigste mama van de wereld mag zijn (en Gianni, de fierste, gelukkigste papa natuurlijk :))
    Katrien

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: