Slecht nieuws…

Last modified date

Woensdag 29 oktober hadden we de routine 20 weken echo,waar we al enkele weken naar uitkeken. Zouden ze veel gegroeid zijn, zouden het nog steeds 2 jongetjes zijn? Héél veel vragen dus, maar het mocht niet zijn. Wat de vorige keer zo fel flikkerde was nu nergens te zien, geen hartjes… en wat we in stilte vermoedden werd na enkele lange seconden bevestigd. Er was iets misgelopen.

De dokter sprak ons goede moed in en liet ons opnemen in het ziekenhuis. De kindjes moesten namelijk zo vlug mogelijk ter wereld komen. Woensdagavond 29 okt werd de bevalling ingeleid, maar we wisten dat dit enkele dagen kon duren. Het waren lange, bange, verwarrende uren, maar we hadden veel steun aan elkaar en al die lieve mensen van de materniteit.

Donderdagnamiddag 14 uur, nog steeds maar 1 cm opening, het beloofde dus nog een zware dag te worden, want Tine kreeg al van 12.00 stevige weeën. 13.30 werd epidurale aangevraagd, maar eerst moest gecontroleerd worden of haar bloed wel genoeg stolde.

Dit ging jammergenoeg niet zo vlug en de bevalling daarentegen des te vlugger. Het prikje kwam te laat, want om 14.30 werd kleine Lars geboren en 7 minuutjes later zijn iets groter broertje Wout.

image

Ze wogen 140 en 180 gram wat duidelijk te weinig was voor hun lengte van 20 cm. (wat waren ze toch nog flink gegroeid na de vorige echo!)

We kregen de gelegenheid om onze 2 ventjes te mogen bewonderen, want al waren ze nog zo klein, het waren echt al onze mannekes! Bij het onderzoeken van de moederkoek kwamen er héél wat verrassingen aan het licht. Het was toch een ééneiige tweeling, en zit dus in de mama haar genen!

Toen ze de navelstrengetjes toonden werd al gauw duidelijk waarom we dit pijnlijke afscheid moesten ondergaan. In plaats van mooi in het midden waren ze aan de zijkant van de moederkoek bevestigd. Een foutje van de natuur en brute pech… we hopen dat dit hierbij blijft en dat er bij de verdere onderzoeken niets genetisch aan het licht komt.

Larsje’s navelstreng was zo dunnetjes, het is te bewonderen dat ons kereltje het zo lang heeft uitgehouden, wat zijn we trots op hem! Toen hij de oneerlijke strijd echter verloor, deed hij zijn broertje de das om. Hij gaf toxische stoffen vrij, waardoor de mama ook een hele nacht ziek is geweest en zijn broertje  stierf. Hun navelstrengetjes zaten ook helemaal in de knoop, wat toch wel wijst op een sterk willetje om toch te overleven, maar het werd hen niet gegund.

Toen werd Tine toch nog verdoofd om een curretage te ondergaan zodat de baarmoeder zeker leeg was.

We zijn iedereen dankbaar voor de vele steunberichtjes, want die deden ons veel deugd! Ook een dikke pluim voor de vroedvrouwen, verpleging en dokters. We werden héél goed opgevangen en werden er echt begrepen.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: