opvangcrisis

Durf ik erover bloggen, of doen we alsof we het allemaal al vergeten zijn?
Vandaag ging gianni een half dagje werken. Meer bepaald een half dagje vergaderen in Mechelen. Na de middag was hij opvang van dienst.
We regelden dit al enkele weken geleden, zodat ik in de namiddag op huisibezoek zou kunnen.

Zijn ‘ik ben op weg naar huis’ telefoontje bleef echter uit en toen ik 13.30 nog steeds niets hoorde sloeg ik wel lichtjes in paniek, wetende dat ik naast die huisbezoeken ook om 17.15 ten laatste in de sporthal moest zijn om training te geven.

Onthaalmoeder oma was haar voeten onder tafel gaan schuiven bij Liesbeth in Hasselt en jah… voor de meeste mensen was het vandaag een gewone werkdag hé.

Jeugdige mensjes genoeg in mijn telefoonboek, maar ik had geen tijd om pamperuitleg te geven en andere babyweetjes te vertellen. Er was ervaring nodig!

Reddende engel(s) van de dag was(waren) Virre met haar dochtertje Heike!
Zij kwamen wat babysitten terwijl ik op ronde ging en Gianni huiswaarts keerde. (merci hé)
Achteraf gezien, was mijn paniek misschien overbodig want overal waar de deur opengaat is de eerste zin: ‘oh je hebt de kindjes niet bij’ 🙄

augustus 20102

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: