niet mijn weekje

Deze week weinig geblog, want het was precies mijn weekje niet.
Was ik eerst voorzichtig in de wolken dat mijn maag weer werkte, dan stond ik even snel weer met beide voeten op de grond (letterlijk) wegens een bilblessure! Verschillende dokterbezoeken en zelfs een echo brachten tot nu toe geen soelaas… Het kan een ontsteking zijn, het kan een uitstraling van mijn rug zijn, het kan eigenlijk nog vanalles en nog wat zijn…
Ik kan gelukkig wel stappen en heb het meest last als ik stilsta en terug in beweging wil komen. Precies of ze steken er een mes in en draaien er een rondje mee. Afschuwelijk pijnlijk…
Alsof dat nog niet genoeg is, stond ik vrijdag op met een zere nek. De pijn is ondertussen gezakt naar mijn linkerschouder en weerhoudt er mij van om naar links of rechts te kijken. De voorbije nacht was een ware nachtmerrie… Ik heb nu ondervonden dat ik een woelrat ben, want bij iedere beweging van mijn hoofd werd ik wakker van de pijn.  Ik kon mijn linkerarm zelfs niet optillen om mijn gsm te nemen en het uur te checken.
Hoewel het mij nog steeds wat afschrikt, bel ik maandag waarschijnlijk een osteopaat op. Ik mag namelijk enkel dafalgan nemen en kan mij niet herinneren dat ik ooit zoveel pijn heb gehad. Ik moet niet eens op mijn horloge te kijken om te weten dat we 3 uur na het innemen van de vorige dafalgan zijn…

Hoewel het vorige mij deze week al meerdere keren tot tranen dwong, weiger ik te geloven dat het te maken heeft met de zwangerschap. Ik tel de uren af naar het einde van deze miserie, zodat ik weer 200% kan genieten van onze kleine Puk!
Ondertussen zijn Jasper en Lieze uitstekende verplegertjes en brengen ze gezwind mijn kersenpitkussentjes naar de zetel.  🙂

 

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: