Mijn excuses

… aan de hééél vriendelijke dame die ons op de Jan Ypermanparking tegen het lijf liep. Ze wist wie ik was, wie de kindjes waren en vroeg wanneer ze ons nog eens terugziet. Welja, er kan iets geregeld worden moest ik weten wie u was! 😳 Ik pijnigde mijn hersenen, loop al de ganse namiddag te tobben, maar er gaat geen lichtje branden. Iemand goed in robotfoto’s tekenen?

… aan de vriendelijke priester die glimlachend naar de kinderen keek en een boze blik binnenhaalde van de moeder. Ik heb het even gehad met glimlachende geestelijken.

… aan het obesitaskoppel dat de jeanswinkel binnenstapte. Neen mevrouw, ze gaan er uw maat ECHT niet hebben. Ik weet dat het niet netjes van me was om u uit te lachen toen ik jullie zag waggelen, maar het was sterker dan mezelf. U kon me trouwens onmogelijk zien, ik zat lekker safe in mijn Caddy. emo:innocent

… aan Lieve om haar materniteitkamer al van dag 2 vol te proppen met een oversize buggy en 2 koters. Het mag gezegd worden, kleine Marijs is een dotje!!!! Zooo ieniemienie! emo:wub Een cliché als een huis: ik kan me onmogelijk voorstellen dat onze kruts zo klein (neen NOG kleiner) waren! Gelukkig heb ik duizenden foto’s die mij er toch wat aan herinneren.

… aan Jos, de hond van mijn ouders. Het beestje moet sinds de komst van de tweeling een bundel aandacht inleveren en is hier niet tevreden mee. Hij haalt de gekste circuskunstjes uit om toch maar een bemoedigend woordje te krijgen. emo:joyful
Bij deze Joske: wat cyberspace aandacht!

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: