Lofzang

Last modified date

Als er nu één dag in de week is, waarvan ik liever heb dat men mijn kop dan gerust laat, is het wel de vrijdag!
De twee uur durende knutselles zit daar misschien ook voor iets tussen, maar soit.
Het is de laatste werkdag, en dan heeft een mens het al wat moeilijker.

Enkele maanden geleden had ik blijkbaar het lumineuze idee mij in te schrijven voor een Filou stockverkoop. Want aaahja, die van ons hebben niet veel kleren. 🙄
Deze week kreeg ik een herinnering in de digitale postbus. Of ik het nog wist?
Eum… ik was het misschien wat uit het oog verloren…

Vrijdag en stockverkoop…
Laten we die twee nooit meer in dezelfde zin gebruiken in de toekomst alsjeblieft!
Gelukkig was ik nog net slim genoeg om mijn usbstick vol leuke muziek mee te nemen voor in de auto. Dat er nu wel gehoorschade zal opgelopen zijn, dat nemen we er maar bij.

In Marke aangekomen stuurde mijn GPS mij naar links.
Allemaal goed en wel, maar daar mocht ik niet in! Eénrichtingsverkeer, kende dat meneer de GPS????
Voor mij reed iemand waarvan ik zeker was dat ze ook op weg was naar de verkoop.
Vrouwelijke intuïtie noemen ze dat zeker?
We eindigden ook samen in de wachtrij en geraakten aan de praat.

De namen van mijn kinderen deden bij haar zichtbaar een lampje branden. Ooh help waar kende die mij van? Ik ben immers nogal actief geweest op verschillende fora de voorbije jaren en de blog was ook lang voor iedereen toegankelijk. Veel meer kon ik mij niet afvragen, want al snel bleek dat we een gemeenschappelijke vriendin hebben: ons Lien.
Ge kent die wel van de vele reacties onder mijn schrijfsels.
We babbelden wat en brachten ook Lien op de hoogte. Wat zijn dan ook de kansen…

En nu kom ik tot de uitleg van mijn gekozen titel.
Ik had Nele een lofzang beloofd. Deze morgen nog een nobele onbekende en dankzij haar werd mijn wachttijd met maar liefst 2 à 3 uur ingekort!
Ok ik moest wat principes naast me leggen, (ik ben van nature geen voorkruiper en zij blijkbaar ook niet) maar uiteindelijk kende ik al die andere wachtenden toch niet.
We namen trouwens gewoon de plaats in van twee van haar vrienden.
😉

Ik ben haar dus enorm dankbaar!
Gianni is haar dankbaar, want seffes staat er nu wel een maaltijd voor zijn neus.
De kindjes zijn haar dankbaar, want zo zien ze hun mama nog voor het slapen gaan.

Kortom: EEN DIKKE MERCI! Je hebt het wachten trouwens een stuk aangenamer gemaakt. Volgend jaar staan we er misschien opnieuw, maar dan met drie…

WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAANTTTTTTTTTTTTTTT
Tromgeroffel
Trompetgeschal
Oorverdovend applaus

emo:dansen LIEN IS ZWANGER emo:dansen

en omdat een blogje zonder foto maar kaal is:

5 Responses

  1. oei oei, dit is echt wel een lofzang … 😳 !
    maar wat is de wereld inderdaad klein… toch supertoevallig dat lien onze ‘link’ is hé (en wat voor een link 😉 )

    je moet me geloven, ik ben echt zeker ook geen voorkruiper, maar als je weet dat wij anders 4u !! wachten voor de boeg hadden, dan was het het voor één keer wel waard hé.

    Super trouwens die blog, ik zal je zeker volgen vanaf nu!

    Echt heel mooie kindjes zijn je kids, amai… We organiseren dan eens een speeldate met liens kindje als mascotte of zo, hoera hoera voor lien!

    fijn weekend met de filoukleertjes
    en aangename kennismaking

    groetjes
    nele

    ps : je mag me gerust toevoegen op facebook hoor moest je dat hebben

  2. Dank jullie wel allemaal!!! Na 3 jaar en 7 maanden mogen we het eindelijk zeggen… De eerste echo mét stevig kloppend hartje is de revue gepasseerd (al heb ik niets gezien omdat ik stevig aan het bleiten was) maar de geruststelling dat het mirakel kan gebeuren voor ons neemt veel last van de schouders. Nu is het genieten dus, ondanks de klassieke kwaaltjes ben ik blij, iedere dag, ieder uur, iedere seconde… Aftellen tot Kerst, dan verwacht ik ons eerste spruitje in de armen te mogen houden 😀

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: