Loebas

Last modified date

Ik ging deze morgen boodschappen doen in het naburige Poperinge en zag van ver ‘iets bruins’ liggen op de weg. In de hoop dat het maar om een stuk karton ging, vertraagde ik reeds.
Het was geen karton, het was een grote prachtige bruine hond die net aangereden werd. Van de dader geen spoor natuurlijk.
Het beestje leefde nog, ik parkeerde me vlug want ik wist wiens hond dit was.
Ik hoorde vorig jaar genoeg enthousiaste verhaaltjes over de hond Loebas in de klas… Ik mocht ook al kennismaken ermee tijdens het huisbezoek. Hij (of zij?) deed zijn naam al eer aan. Het was een echte loebashond
Ik hoorde de baasjes al roepen om hun hond, want die was hen net ontglipt.
Ik klopte aan en mocht het slechte nieuws brengen.
De lieve loebas wachtte nog tot zijn baasje bij hem neerknielde, hem een laatste liefdevolle aai gaf, om dan zijn ogen voorgoed te sluiten.
Die krop in mijn keel blijft al de ganse dag zitten…
Verdriet om de hond die ik niet ken, medelijden met de kindjes die straks het droeve nieuws te horen krijgen en woede.
Ik kan niet begrijpen dat iemand een dier van die grootte aanrijdt om dan door te rijden! Schade zal de chauffeur zeker hebben. Het is in mijn ogen maar een teken van menselijkheid om de eigenaars op te zoeken!
Ik zou er alvast niet mee kunnen leven… Blijkbaar heeft niet iedereen zoveel last van zijn geweten?
11970847401887692116ericlemerdy_Cute_sad_dog.svg.med

2 Responses

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: