live vanuit Jan Yperman

Last modified date

Vorige zaterdag was de eerste volleymatch onder leidig van mijn intrimcoach Bert. Als trouwe supporter van mijn gastjes, zat ik als supporter op de eerste rij. De coach van de andere ploeg was allesbehalve sympathiek en ik heb me een paar keer serieus opgewonden. Was dit de trigger? Geen idee… maar één ding was zeker. Na de match voelde ik me nog belabberder dan ervoor en iets in me zei dat ik best es naar de monitor ging. Zo gezegd zo gedaan en tot onze verbazing had ik lichte contracties. Gelukkig nog geen opening en lange baarmoederhals. Ik mocht op het randje naar huis op voorwaarde dat ik het nog rustiger deed. Hoe doe je het NOG rustiger aan als je al hele dagen in de zetel ligt? Mij ook een raadsel maar we probeerden het.
Jammergenoeg bleven de harde buiken op zondag, op maandag, op dinsdag, op woensdag..
Op woensdag (vandaag dus) belde ik naar de gynaecoloog met de vraag of ik mijn afspraak van komende maandag moest afwachten of iets anders moest doen: “Ga maar nog eens naar de monitor”, zei hij.
En wat een shock…. ik had regelmatige serieuze contracties… en toen ze zeiden: “We gaan er even bij zitten”, kreeg ik toch paniekaanvalleke…
Nu lig ik hier… aan de eerste kuur weeënremmers en kreeg net een spuit longrijping. Ik hoop dat ze aanslaan want bij eventuele verslechtering van de situatie moet ik naar Brugge…. hier in Ieper zijn ze niet voorbereid op kleine krutjes…
Positief punt: de kleintjes stellen het OPPERbest en ondervinden geen last… ze zijn wel niet zo zot van al die dingen op mijn buik want die worden weggeshot.

Allemaal duimen aub… ze zitten zo goed bij de mama!

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: