kangoeroeën

Last modified date

Net alsof je afgesloten bent van de buitenwereld eens je 3 daagjes zonder internetverbinding zit!
Vandaag kan ik er dus zelf terug invliegen (internet werkt in de gang, maar héél moeilijk in de kamer)en ik moet eerlijk toegeven, de vingers kriebelden toch wel om weer te bloggen. Dagelijks bloggen zal wel niet altijd meer lukken, maar een regelmatige stand van zaken geven (met veel beeldmateriaal) zou geen probleem mogen zijn.

Ik kan niet over mezelf beginnen voor ik een dikke pluim geef aan mijn keppe! Echt waar, hij verdient het. Ik word gewoonweg vertroeteld! Waar hij de courage blijft vinden na al die weken, ik weet het niet. Sommigen krijgen bloemen, of een ring, of een ketting bij de geboorte van hun kindje. Ik krijg een kant te zien van mijn ventje die ik nog niet kende. En geloof me, daar kan geen cadeautje aan tippen!

Bijna zou ik jaloers worden op Jasper en Lieze, want zij zullen zeker niets tekort komen met papa in de buurt. Pampers verversen, verzorgen, drinken geven: Gianni is al een echte pro en moet het mij beetje per beetje aanleren. Alsof hij nooit iets anders gedaan heeft! Ondertussen lukt het mij ook iets beter, want ik kan ook al weer rechtstaan ondertussen. De rolstoel is uit mijn kamer verbannen en vanaf nu is alles te voet te doen. Strompel strompel, mais ça marche!

IMG_6263_Deze morgen mochten we normaal kangoeroeën met ons Liezeke, maar er stond plots een andere vroedvrouw in de zaal en die was precies niet op de hoogte. Wie dit niet kent: kangoeroeën is een methode om een band te smeden met je premature kindje. Ze worden naakt op je ontbloot bovenlichaam gelegd zodat er direct contact is tussen ouders en kinderen. Klinkt zalig, maar we moeten dus nog eventjes wachten. Niet dat we minder genieten van ons Lieze als we haar nu mogen vertroetelen hoor. Normaal is Jasper vandaag of morgen voor de eerste keer aan de beurt. We kunnen haast niet wachten! Deze avond mocht Jasper voor de eerste keer uit de couveuse. Lieze moest jaloers toekijken hoe mama en Jasper mochten kangoeroeën, écht genieten!

Ze doen het allebei uiterst goed en zijn vandaag voor het eerst bijgekomen in gewicht. Lieze 10g (alle beetjes helpen!) wat haar gewicht op 2180g brengt en Jasper zou volgens zijn weegbeurt weeral 2500g wegen! Dit zou echter héél veel zijn op één dagje tijd, en hij werd ook gewogen in de couveuse, dus voor de veiligheid trekken we daar paar tiental grammen vanaf. Maar dan nog is het tiptop.

Dat het 2 verschillende karaktertjes zullen zijn, kun je volgens ons nu al merken. Jasper is niet zo geïnteresseerd in wat er rond hem gaande is zolang hij maar kan drinken en slapen. Oogjes openen is dan ook een hele inspanning voor hem :)Volgens de vroedvrouwen is hij nog steeds aan het recupereren van zijn moeilijke start, maar volgens ons is het gewoon een klein genietertje.
Lieze daarentegen kan niet genoeg horen en zien. Ze geeft de indruk héél aandacht alles te volgen en hoort alles. Als ze honger heeft is de couveuse te klein! Wat zeg ik, de hele dienst neo is te klein! Niet te sussen en geen geduld. Van wie zou ze dat meehebben? 😉
Na haar flesje zie je ze dan wel in een zalige slaap dommelen en ligt ze merkbaar te genieten. Om dan eventjes later weer volop gymnastiekoefeningen uit te voeren en rond te kijken.

Voor de rest weet ik niet goed wat allemaal te vertellen, Gianni hield jullie al zo goed op de hoogte…
Het eten is hier nog steeds van dezelfde catering 🙂 maar smaakt me wel al iets meer dan in mijn vorige verblijf.
Ik heb geen beetje last meer van alle kwaaltjes die de voorbije maanden de kop op staken en zal waarschijnlijk al weer mijn gewone kleren kunnen dragen. Ik kan wel zeggen: ik heb nog een buikje, maar helaas weet ik dat dat buikje er al JAREN hangt hé 🙂
Misschien vraag ik morgenochtend eens om de weegschaal, dan weet ik meteen of ik nu effectief kilootjes bij ben of niet.

Enkele vragen die bij elk bezoekje de revue passeren:
-Mis je die dikke buik niet?
Nog geen seconde!
– Mis je het gestamp van de kindjes niet?
Eigenlijk niet, want veel deugd deed dat toch niet op het einde. En als ik nu zie hoeveel macht die prutsen hebben… Ik zie ze liever in het echt shotten!
– Voelde je meteen die band?
Ik moet eerlijk zijn dat die band elke dag groeit en groeit, maar ik had niet meteen het gevoel van ‘mama’ te zijn. Nu kan ik me het leven al niet meer anders inbeelden.
-Heb je veel last van de keizersnede?
Laat ons zeggen dat ik de hele operatie ferm onderschat heb. De pijn na een gewone bevalling zou vlug vergeten zijn zeggen ze, maar ik kan me alles nog haarscherp herinneren.
-De ongemakkelijke houding waarin je moet liggen tijdens de operatie, waardoor je overal pijn hebt en kramp krijgt.
-Het alleen achterblijven en de mensen rondom je horen praten over Yves Leterme.
-Liggen op recovery en niet weten wat gedaan tegen die vervelende stijve nek.
-Extra kalmeringsmiddelen krijgen omdat je blijft klagen over de nekpijn en je evenveel ligt te shaken als een Alzheimerpatiënt.
-Je eindelijk naar je kindjes gebracht wordt, maar onderweg te horen krijgt dat één ervan het helemaal niet zo goed doet als gedacht.
-Je na 5 minuten bij je kindjes gewoon in slaap valt van al die kalmeringsmiddelen.
-Je tijdens elke conversatie die dag plots in slaap valt en de tijd voorbij KRUIPT
-Je bezoek plechtig moet laten beloven dat ze niets grappigs mogen vertellen want lachen is echt NOT DONE 🙂
-Uit bed kruipen, naar toilet gaan, kindjes bezoeken, … alles moet gebeuren met ondersteuning van vroedvrouwen of een hele lieve partner 😉
Kortom: Ik heb last gehad van de keizersnede, die last mindert elke dag, maar moest er ooit een derde kindje komen (en misschien meteen een nummer 4 erbij) dan beval ik liefst op de natuurlijke wijze.

2 Responses

  1. Nog nooit van gehoord, ik dacht dat ik effkes in Zuid-Afrika of in Canada zat toen ik dit las!! In elk geval gaan Jasper en Lieze,mama daar veel deugd van hebben. Krijgt papa ook zo’n beurt?

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: