het lijkt wel gisteren…

Last modified date

Lieve kleine sterretjes van ons, we zijn heus niet vergeten hoe deze blog tot stand kwam. Eigenlijk was dit jullie plekje… een plaatsje waar jullie foto’s en jullie verhaaltjes gepost werden. Het lot besliste er echter anders over.

Precies een jaar geleden kregen jullie mama en papa het vreselijke nieuws dat jullie hartjes niet meer klopten. Een donderslag bij heldere hemel, een ondraaglijk gevoel van leegte, van wanhoop van verdriet.
Wekelijks nog valt er  post voor jullie in de bus… kortingsbonnen voor eerste papjes, speelgoedreclame, pamperbonnen, roze dozen, blauwe dozen, staaltjes, … Terwijl we toch uitgeschreven zijn op hun mailinglist.
De tijd heelt, maar geneest helaas niet alle wonden.
Het blijft moeilijk om jullie namen hardop te zeggen… Lars en Wout, 2 prachtige namen die we kozen voor 2 prachtkereltjes… 2 namen die we blijven koesteren en diep in ons hart dragen. 2 namen, veel te mooi om op een kruisje te staan…

Wat is het moeilijk om net nu weer in het ziekenhuis te liggen, op 30 meter van jullie geboortekamer… omringd door de mensen die ons toen zo gesteund hebben, het bedje te zien staan dat zelfs voor jullie samen véél te groot was.

Het valt me zwaar om over jullie te schrijven. Woorden die anders uit mijn vingers vloeien blijven vaststeken. Al 10 keer heb ik dit hertypt. We toonden het misschien niet vaak genoeg het voorbije jaar, hoezeer we jullie wel missen… Jullie verhaal heeft een schaduw laten vallen over deze zwangerschap, waardoor het niet altijd even gemakkelijk was/is om zorgeloos te genieten. De emoties laaiden soms hoog op, mede door de overproductie van hormonen in mijn lijf en het onverwerkte verdriet. Het zorgde voor situaties die je het liefst eens wil overdoen… Met een schone lei eens opnieuw beginnen… Jammergenoeg werkt het leven niet op deze manier. Alles wordt beter, maar niets wordt hetzelfde.

Het heeft ons echter als koppel sterker gemaakt en nog dichter bijeen gebracht. Ons doen inzien dat er veel mensen zijn die begrijpen dat ik er soms eens nood aan heb om erover te praten, maar dat er evenveel momenten zijn waarop ik het niet aankan om het over jullie te hebben. Mensen die weten dat we genieten van deze zwangerschap, maar dat we toch overbezorgd zijn. Mensen die op onverwachte momenten ons verrassen met een mooi gebaar. Mensen die er dagelijks/wekelijks staan.
Men zegt dat je in nood je echte vrienden leert kennen… awel dan hebben we toch een aantal prachtexemplaren rondlopen hoor !!!
En dan vergeet ik nog de familie en kennissen die ons oh zo vaak een hart onder de riem steken, die ons trouw volgen en meeleven met ons.
Bij deze willen we jullie eens allemaal enorm bedanken! Jullie steun betekent veel voor ons!
Het voorbije jaar was zwaar, maar binnenkort krijgen we eindelijk de kans om datgene te zijn waar we zo naar verlangen…
Mama en papa zijn… 2 kleintjes in onze armen houden, die we trots kunnen voorstellen aan jullie, aan de wereld.
We zullen hen zeker vertellen over de 2 sterretjes in de lucht die voor hen zorgen, hen beschermen en over de vele mensen die intens meeleefden naar hun geboorte!

Danku!
Gianni en Tine
*Lars en *Wout
en de kleintjes

zo mooi
je was zo mooi, zo mooi
je had nog mooier mogen worden
maar je kon het niet
en wij blijven altijd
op je wachten
waar ter wereld we ook lopen
je blijft bestaan
we konden je niet kennen
maar we weten wie je bent
en je blijft iemand die welkom was
zo welkom dat het altijd pijn doet
de pijn van het er bijna zijn

Je mooie grote ogen die de wereld
zouden zien
je hield ze stevig dicht
misschien is het maar beter zo
misschien…

(uit een liedje van blöf)

IMG_4730

4 Responses

  1. Hey meid!
    Ik dacht er vanmorgen aan toen ik opstond. Is blijkbaar een datum die in m’n hoofd is blijven hangen…
    Ook wij zijn Lars en Wout zeker niet vergeten en vanavond brandt er bij hun herdenkingskaartje een kaarsje speciaal voor hen bij ons thuis.
    Veel moed vandaag en tot binnenkort!

  2. Een moment van stilte,… daar zijn geen woorden voor!
    Bij het lezen kreeg ik de tranen in m’n ogen.
    Het leven kan O zo mooi zijn maar ook zo hard.
    Liefste tine en gianni,ik voel intens mee met wat jullie al meegemaakt hebben en ook jullie nieuwe zwangerschap! Het is zoals je zegt: als je opnieuw zwanger bent dat je zo’n geen euforiegevoel hebt en dat je tijdens je zwangerschap met vele vragen zit!
    Maar één ding kan ik zeggen dat wanneer die 2 kleine petoeterkes in jullie armen zullen liggen, gezond en wel, dan zal je dit euforiegevoel opnieuw hebben. Dit zal een heel mooi speciaal moment zijn en alle zorgen van je zwangerschap zullen verdwijnen.
    Ik wens jullie veel sterkte toe in deze moeilijke dagen en tot later.
    Nele C.

  3. Tine,
    wat kan jij dit toch allemaal mooi verwoorden… Ik word er helemaal stil van… Ik denk ook vaak aan hen, zeker toen het net een jaar geleden was. Ik kan alleen maar hopen dat de 2 wondertjes die je nu bij je meedraagt, gesterkt zullen worden door die 2 sterrenkindjes op moeilijke momenten. Koester de mooie herinneringen aan Lars en Wout, jullie zullen nu terug worden wat jullie al lang zijn: mama en papa. Ik gun het jullie van harte. Dikke knuffel, Lindsay. xXx

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: