dubbel…

Nog voor de wekker afging werd ik wakker en wist ik het:
4 jaar geleden viel de grond van onder onze voeten… Enkele tellen na die gedachte voelde Gianni voor het eerst baby Puk schoppen… dubbel…

Deze middag mocht ik bij oma aan tafel schuiven omdat ze mijn lievelingseten had klaargemaakt en een uurtje later stond ik geparkeerd aan het kerkhof om bloemen te lossen bij de graven… dubbel…

Zonder die nare gebeurtenis 4 jaar geleden, zaten Jasper en Lieze hier niet schoon met hun duplotrein te spelen of mee te zingen met de grote Sinterklaasshow… Maakten we geen pudding, kwamen ze niet zeggen hoe lief ze mij wel vinden, …
Het voelt zo ontzettend dubbel…

Ik schreef het vorig jaar al: vergeten doen we niet, maar de dankbaarheid en de liefde om wat we hebben is zoveel groter geworden dan het verdriet om wat had kunnen zijn!

4 Responses

  1. Ook wij blijven denken aan Lars* en Wout*. Ze worden nooit vergeten. Jasper, Lieze en Pukje zullen altijd twee broertjes erbij hebben die zonder twijfel wreed fier zijn op hen!

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: