Dat ze groot wordt…

Last modified date

Mijn kleine prinsesje wordt groot!
Stiekem komt ze me al eens toefluisteren dat ze nu wel weet dat ze geen echte prinses is en ik geen koningin.
Dat de rest van de wereld dat nog niet moet weten, voegt ze er even snel aan toe.
Hoewel ze schoenen verslijt door er naar te kijken, benen vol blauwe plekken heeft en niets lievers doet dan kattenkwaad uithalen, is ze toch een echt meisje. Elke ochtend samen kleertjes en kleurtjes kiezen: welke schoenen zouden daarbij horen? Welke ketting zou ze aandoen? Zou ze nu gaan voor staartjes of knotjes? Of misschien 1 staartje en een speldje? Zware beslissingen voor een vierjarige!

Ze is niet op haar mondje gevallen en durft al eens een gevatte repliek te geven.
Ze is ook kritisch en stelt zich vragen bij hetgeen we zeggen. Het lukt al niet meer zo goed om haar iets wijs te maken.
Ze wou weten wat er op de verkeersborden stond, leerde daaruit zichzelf alle cijfers tot 100 en controleert ons nu in de wagen.
Wij worden niet meer geflitst hoor! Onze agente zit op de achterbank.
Ik sta daar dus versteld van…
Ze wil doodgraag leren lezen en schrijven, maar botst op mama’s tegenkanting. Dan maar aan de slag met de letters van haar naam, en die van Jasper en die van mama en papa en Bram. Dat ze alles in spiegelbeeld schrijft en soms eens een letter vergeet verzwijgen we maar. Als zij het goed vindt, dan is dat zo.

En dan gaat ze mee naar een misviering.
Ze krult zich helemaal rond mijn  nek, vleit zich veilig op mijn schoot.
Ze laat mijn hand niet los, fluistert dat ze me oh zo lief vindt en kijkt angstig rond in de mensenmassa.
Dan is ze weer mijn kleine kleuter prinsesje en dat mag ze nog héél lang blijven!

IMG_9926

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: