bronchidinges

Last modified date

Ik vrees dat we weer vertrokken zijn voor een winter vol snotneuzen, hoestbuien, druppeltjes, siroopjes, aërsoltoestel, fysiologisch water en de hele hutsekluts.
Vorige week hadden ze al een snotneusje en werd er sporadisch gehoest.
Geen grote zorgen, want papa en mama hadden er ook wat last van. Een simpele verkoudheid teisterde ons gezin. (dachten we)

De nachten werden echter zwaarder door de talrijke hoest en huilbuien.
Toen de koorts ook kwam opzetten belden we de dokter op.
Een weekje tanden bijten en de nodige medicatie zouden ervoor moeten zorgen dat iedereen hier weer voldoende nachtrust krijgt. Let’s hope so…

Aangezien er één of ander virus in hun luchtwegen woekert en wij aan de levende lijve mochten ondervinden hoe verdomd lastig ze wel zijn, hebben we besloten om ze de rest van de week thuis te houden.
Gianni had vandaag de late dienst, woensdagnamiddag ben ik vrij en morgen had papa zelfs toevallig een dagje congé gepland.

Dat we de goede beslissing namen is al duidelijk. Het is echt lastig om hen kalm en flink te houden, laat staan dat er nog andere kindjes bij zouden zijn.
Ze blijven gezellig in hun pyjama, worstelen elke dag 3 keer met het aërosoltoestel en mama/papa en slikken als echte verslaafden.
Het is hier om het halfuur wel eens groot drama wie er nu op mama’s schoot mag zitten, maar gelukkig zijn er ook (korte) periodes dat de televisie voor wat afleiding kan zorgen. Het klokje mag nu wat sneller tikken dat die week voorbij is!

Ik heb niet durven tellen hoeveel keer ik deze nacht uit bed gemoeten ben…

1 Response

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: