Ambities

Last modified date

Waarschuwing: dit stukje gaat niet over de kinderen!
Want nu ik vaak alleen thuis zit, en de kindjes zo nu en dan in dromenland vertoeven, heb ik de tijd om mijn keuzes van de voorbije jaren te reflecteren.

Al sinds ik een kleutertje van amper 5 was, stond het vast: ik ging juf worden.
Menig leerkrachten gaan in de loop der jaren hun wenkbrauwen gefronst hebben, want ik was verre van een modelleerling. Soms zie ik een leerling voorbijkomen die me aan mezelf herinnert en dan kan ik hen geen ongelijk geven. emo:schrik2
Desalniettemin sta ik nu toch zelf voor de klas en weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Dit is mijn droomjob.

Er was namelijk nog een job die op mijn verlanglijstje stond.
Ik wou me bezighouden met de Nederlandse taal. Schrijfster, journalist, medewerker van een tijdschrift, … Deze dingen boei(d)en me enorm.
Ik erger me dan ook dood aan mijn toenemende spellingsfouten en arm taalgebruik van het voorbije jaar. Zwangerschapsdementie zeggen ze, maar ik merk geen betering op nu ik niet meer zwanger ben. emo:fatty-doubt
Dit jaar dus één goed voornemen: mijn schrijftaal weer wat bijschaven.

Het begon allemaal in het derde leerjaar. We kregen elk weekend de opdracht van juf Rita om over iets te schrijven. Nu ik zelf dergelijke dingen moet verbeteren, heb ik wel enige bewondering. Vooral als ik zie hoeveel inhoudloze tekstjes met ontelbaar veel fouten de revue passeren. Ik zie mijn groene halve schriftje nog voor me. (Je weet wel, zo’n schriftje dat ze in 2 sneden en je kon uitzoeken wie de andere helft bezat.) Aan de linkerkant mochten we dan een tekening maken over hetgeen we schreven. Jaren later ben ik dat schriftje gaan zoeken op onze zolder, maar jammergenoeg niet gevonden.

In het 4de leerjaar moesten we een opstel opbouwen rond een zegswijze. Ik kwam in de schoolkrant met mijn opstel ‘van een mug een olifant maken’. Tot in de kleinste details beschreef ik hoe je dit kon doen. Een leuk stukje, met veel beeldtaal. Vaak heb ik dit herlezen, maar ook dit boekje is verloren gegaan in de talloze verhuizingen van de voorbije jaren. emo:triest

In het 6de schreef ik mijn eerste strip (een verhaaltje over 2 muizen die op reis gingen in hun notendop), met bijhorende tekeningen. Ik sprak iemand aan om de prentjes in te kleuren, wegens te veel prutswerk voor mij, en iemand om de tekst in de ballonnetjes te schrijven. Ik heb namelijk een onleesbaar geschrift en we zaten nog in de prehistorie op gebied van computers.
Ik richtte ook een tijdschriftje op dat we met een groepje ineenstaken.
Op een oude typmachine typte ik verhaaltjes van Duupje over, met kalkeerpapier ontwierpen we de kaft, we verzonnen de gekste prijsvragen, enz, enz…
Ook aan de juniorjournalistwedstrijd heb ik goede herinneringen. We moesten een kortverhaal schrijven over ‘fantasie’ . De lengte van het opstel werd echter beperkt tot één blad en ik weet nog hoe miniscuul ik schrijven moest om de limiet niet te overschrijden. Jammergenoeg viel ik niet in de prijzen.

De grote passie ontstond echter in het 2de middelbaar, bij mevrouw Provoost.
Een superstrenge leerkracht, een strengere was er in mijn ogen niet, waarvoor ik een buitengewone bewondering had en nog steeds heb. Wie te veel babbelde naar haar zin, vloog zonder twijfelen achter het gordijn! De nadruk lag op netheid, stiptheid en aandachtig volgen. Laat dit nu iets zijn waar ik deugd van had emo:thumbsup . Elke week kregen we onverwachte dictees, en bespraken dan de rest van de week de fouten en spellingsmoeilijkheden van die dictees. Wekelijks verscheen er wel een zin over de monniken die zich tegoed deden aan perziken terwijl ze uitweidden over hun weidse feesten. Je moest ook een minimum halen van 7 op 10 of je kreeg extra schrijfwerk.
We kregen ooit eens de opdracht van haar om een persoonsbeschrijving te schrijven. Dit is me bijgebleven als de enige huistaak die ik wel graag deed! Ik had een collega leerkracht van haar gekozen die me wat minder lag, maar zelfs zonder haar naam te vermelden was het duidelijk wie ik omschreef. Ik kreeg een knipoog en een 10/10, maar moest beloven om het aan niemand anders te laten lezen. Achteraf bekeken zou ik dit niet meer durven emo:blushing . Ik was zelfs zo stoutmoedig om er een bijhorende (helemaal niet flaterende) cartoon bij te stoppen.
We bespraken talloze jeugdboeken, kregen evenveel schrijfopdrachten en leerden op die manier omgaan met onze moedertaal.
In het derde middelbaar kregen we nog steeds les van haar, en op het einde van het schooljaar moest ik haar beloven om ooit eens een jeugdboek te schrijven.

Deze belofte bleef me bij, en ettelijke jaren later maakte ik er mijn eindwerk van.
Ik combineerde mijn 3 passies: geschiedenis, schetsen en het Nederlands en schreef een verhaal dat opgebouwd werd rond 4 kinderen in de 16de eeuw. “Dwaallichten”
Ik trakteer jullie op de inleiding:

stienHet werd al aardig donker in het dorp toen de ekster verschrikt opvloog van zijn favoriete plekje. De bouwvallige molen op de heuveltop is ’s avonds zijn geliefkoosde thuis, hij kan er alles en iedereen in de gaten houden. De wind fluisterde echter als een stille dief de woorden die in de molen weerklonken. Waarschuwende tonen dwongen alle dieren op een afstand.
De verlaten molen werd tot leven gewekt. De ekster pikte nerveus wat vuil uit zijn veren, er hing onraad in de lucht.

Waarom ik dit allemaal schrijf? Al het bovenstaande draagt toe tot mijn motivatie om te bloggen en te blijven bloggen. Zo kan ik al mijn ambities bundelen. Ik ben een mama, een leerkracht en ik kan er over schrijven. Ik mag dus tevreden terugblikken op de keuzes die ik tot nu toe maakte.  Geweldig toch?

6 Responses

  1. Zeker weten, hoe jij en gianni deze blog laat verder leven is voor ons allemaal heel leuk om te lezen en natuurlijk moet je het maar kunnen!! Doe zo verder, we genieten ervan!

Geef een antwoord

%d bloggers liken dit: